شیوه های نوین تشویق و ترغیب دانش آموزان

بخش عمده ای از نقش معلمان،ایجاد محیطی امن،اعتماد بخش و حمایت آمیز است که با ابراز علاقه، توجه و ملاحظه خالصانه به هر دانش آموز به و جود می آید. تحقق اهداف نباید به صورتی باشد که در بازی یاد گیری برخی از دانش آموزان برنده و بر خی دیگر بازنده باشند.در افزایش فضای امن و حمایت آمیز،بر جسته کردن ارزش فضیلت های دانش آموزان،همراه با مهارت ها،و توانایی های منحصر به فردشان و ارزش فرآیند یاد گیری و تکالیف یاد گیری اهمیت دارد. پاداش دادن به فضیلت های دانش آموزان و تشویق آنها به دادن پاداش به خود و احساس غرور نسبت به فضیلت های خویش،منجر به ایجاد فضایی می شود که هر دانش آموز در آن احساس”مورد توجه بودن” می کند.تعریف تشویقاز نظر لغوی کلمه تشویق از واژه شوق و علاقه گرفته شده و به باب تفعیل (تشویق) شده است و از نظر اصطلاحی تشویق، بر ایجاد رغبت و علاقه به انجام یک کار در فراگیران گفته می شود. به نظر موریس، پاداش معمولا رویدادی است که بلا فاصله بعد از رفتار اتفاق می افتد و سبب اجرای رفتار می شود. تشویق در امر یادگیری و آموزش، عامل و محرکی اساسی برای کودک به حساب می آید. تجربیات نشان داده کودکانی که در کلاس و مدرسه به خاطر درس مورد تشویق قرار می گیرند بیش از دیگران به فراگیران در یادگیری کمک می کنند و به فراگیری مسائل موفق می شوند. نقش تشویق در یادگیری به مراتب مهمتر و موثرتر از نقش تنبیه است. همچنین تشویق در یک درس، اگر چه سبب رشد و پیشرفت کودکان در همان درس می شود ولی اثر عام آن، آنقدر پردامنه است که دیگر دروس را هم در بر می گیرد این امر به خاطر آن است که کودک در اثر تشویق کلا دیدی مثبت به یادگیری پیدا کرده و بصورت کلی تری به درس و مدرسه علاقه پیدا می کند. بدین ترتیب میتوان گفت که پاداش، عکس العملی است که مربی بدنبال رفتار مطلوب متربی از خود نشان می دهد و باعث تکرار رفتار در موقعیت های بعدی می گردد. پس بهتر است در فرآیند یاد دهی-یادگیری از تشویق بیش ار تنبیه استفاده کنیم، مگر در مواردی ناچار باشیم از تقویت منفی استفاده کنیم.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، تشویق ، مدرسه ، معلم