تاثیر آموزش ترکیبی بر تعامل هدفمند خانواده ها در فرآیند یادگیری دانش آموزان

در مسیر تکامل نظام های آموزشی، رویکرد یادگیری تلفیقی به عنوان پارادایمی موثر، مرزهای فیزیکی کلاس درس را گسترش داده و با ترکیب هوشمندانه آموزش حضوری و دیجیتال، فضای یادگیری را به درون خانه ها می برد. این تحول، موقعیت بی سابقه ای برای درگیری مستقیم والدین در فرآیند آموزشی فرزندان ایجاد می کند. دسترسی به پلتفرم های دیجیتال، گزارش های تحلیلی پیشرفت و امکان مشاهده فعالیت های کلاسی، شفافیتی نوین ارائه می دهد که پیش از این میسر نبود. با این حال، وجود این دسترسی به صورت خودکار به مشارکت اثربخش منجر نمی شود. مساله اصلی، چگونگی تبدیل این فرصت فناورانه به تعامل سازنده و آگاهانه است. بسیاری از والدین، فاقد دانش تخصصی و مهارت های لازم برای هدایت یادگیری در محیط دیجیتال هستند. از سوی دیگر، مدارس نیز اغلب فاقد چارچوب مدونی برای آموزش، راهنمایی و همکاری ساختاریافته با خانواده ها در این فضاهای ترکیبی می باشند. این شکاف می تواند به سردرگمی والدین، افزایش بار کاری معلمان و حتی ایجاد تنش در روابط خانه و مدرسه بینجامد. بنابراین، این مقاله به بررسی راهکارهای عملی برای طراحی و هدایت مشارکت هدفمند والدین در بستر یادگیری تلفیقی می پردازد. تمرکز بر ایجاد سازوکارهایی است که والدین را از ناظران منفعل به شرکای آموزشی توانمند تبدیل کند. این راهکارها شامل توانمندسازی خانواده ها از طریق دوره های آموزشی کوتاه و کاربردی در خصوص اصول یادگیری ترکیبی و روش های حمایت تحصیلی و عاطفی، طراحی کانال های ارتباطی تعاملی و مستمر بین معلمان و والدین، ابداع تکالیف مشارکتی خانواده محور که در هر دو بستر حضوری و مجازی معنا یابد، و تدوین راهنمای نقش آفرینی واضح برای والدین در هر پایه تحصیلی است. هدف نهایی، ایجاد مثلث همکاری موثر بین معلم، دانش آموز و والدین است که در آن یادگیری تلفیقی نه تنها به بهبود نتایج تحصیلی، بلکه به تعمیق پیوند خانه و مدرسه و حمایت همه جانبه از رشد فراگیر بیانجامد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، مشارکت والدین ، شرکای آموزشی ، توانمندسازی خانواده ، پیوند خانه و مدرسه