نقش معلمان آموزش استثنایی در افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان کم توان ذهنی

انگیزه تحصیلی یکی از مولفه های اساسی موفقیت آموزشی دانش آموزان کم توان ذهنی به شمار می رود و نقش معلمان آموزش استثنایی در تقویت این مولفه بسیار تعیین کننده است. دانش آموزان دارای ناتوانی ذهنی معمولا با چالش هایی نظیر خودکارآمدی پایین، اضطراب تحصیلی و کاهش علاقه به یادگیری مواجه اند که این عوامل می تواند بر پیشرفت تحصیلی آنان اثر منفی بگذارد. پژوهش ها نشان می دهد که استفاده از راهبردهای تدریس حمایتی، بازخورد مثبت، یادگیری فعال و ایجاد روابط عاطفی ایمن توسط معلمان، تاثیر معناداری بر افزایش انگیزه تحصیلی این دانش آموزان دارد (Deci & Ryan, ۲۰۰۰; Hidi & Renninger, ۲۰۰۶; Wehmeyer et al., ۲۰۱۷).بررسی مطالعات پیشین حاکی از آن است که معلمان آموزش استثنایی با طراحی محیط های یادگیری مشارکتی، هدف گذاری فردمحور و تاکید بر نقاط قوت دانش آموزان، می توانند احساس شایستگی، استقلال و تعلق اجتماعی را در آنان تقویت کنند که این عوامل زیربنای انگیزش درونی محسوب می شوند (Brophy, ۲۰۱۰; Soodak & McCarthy, ۲۰۰۶). همچنین، تعامل مثبت معلم–دانش آموز و حمایت هیجانی از مهم ترین پیش بینی کننده های انگیزه تحصیلی در دانش آموزان دارای ناتوانی ذهنی معرفی شده است (Wentzel, ۲۰۱۲).در مجموع، شواهد پژوهشی نشان می دهد که توانمندسازی معلمان آموزش استثنایی و به کارگیری رویکردهای انگیزشی در کلاس، می تواند موجب افزایش مشارکت، پایداری در یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کم توان ذهنی شود. بنابراین، توجه به نقش محوری معلمان در سیاست گذاری ها و برنامه های آموزشی می تواند گامی موثر در بهبود کیفیت آموزش این گروه از دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

انگیزه تحصیلی ، معلمان آموزش استثنایی ، دانش آموزان کم توان ذهنی ، یادگیری انگیزشی ، حمایت آموزشی