بررسی نقش تسهیل گری معلم در اثربخشی یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی

در جست وجوی راهبردهای یاددهی-یادگیری اثربخش، یادگیری گروهی به دلیل تاکید بر تعامل و ساخت جمعی دانش، جایگاه ویژه ای دارد. با این حال، تجربیات عملی نشان می دهد که صرف تشکیل گروه های دانش آموزی، بدون طراحی و هدایت مناسب، می تواند به مشارکت نابرابر، تعاملات سطحی و حتی تثبیت باورهای نادرست بیانجامد. در اینجا، نقش معلم به عنوان تسهیل گر فعال محوری می شود. در یادگیری گروهی هدایت شده، معلم با طراحی تکالیف چالش برانگیز و اصیل، تشکیل گروه های ناهمگن، آموزش مهارت های همکاری، نظارت مستمر بر فرآیندهای گفت وگو و ارائه بازخورد تکوینی، بستری را فراهم می کند که در آن تعاملات به سمت تعمیق درک مفهومی سوق می یابند. این هدایت هدفمند، مکانیسم هایی مانند توضیح متقابل، نقد سازنده و بازسازی دانش را تقویت کرده و از طریق کاهش اضطراب و افزایش انگیزه، می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی در ابعادی فراتر از نمره، مانند درک عمیق و کاربرد دانش، بینجامد. اما چالش اصلی، اجرای موثر این رویکرد در کلاس های شلوغ و تحت فشار برنامه های فشرده است. یافتن تعادل بین هدایت کافی و حفظ استقلال گروه، نیازمند مهارت های حرفه ای بالای معلم است. این مقاله به بررسی سازوکارهای تاثیر این راهبرد و ارائه الگوهای عملی برای تحقق آن می پردازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری گروهی ، تسهیل گری معلم ، عملکرد تحصیلی ، تعامل شناختی ، بازخورد تکوینی