بررسی رابطه هوش مصنوعی و خلاقیت در آموزش

چکیده ظهور و گسترش چشمگیر فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، در عصر حاضر تحولات بنیادینی در ساختارها و فرآیندهای آموزشی ایجاد کرده است و این پدیده به عنوان یکی از چالش برانگیزترین و در عین حال امیدوارکننده ترین موضوعات در ادبیات پژوهشی معاصر شناخته می شود. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی به واکاوی ماهیت رابطه میان هوش مصنوعی و خلاقیت در بستر آموزش پرداخته و تلاش می کند با تبیین ابعاد نظری و مفهومی این تعامل، زوایای پنهان همگرایی و واگرایی این دو مقوله را روشن سازد. در این راستا، با بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهش، نشان داده می شود که اگرچه هوش مصنوعی ابزارهای قدرتمندی برای تسهیل یادگیری و گسترش مرزهای دانش فراهم آورده است، اما تاثیر آن بر خلاقیت نیازمند تاملی عمیق و چندوجهی است تا از تقلید صرف فراتر رفته و به نوآوری برسد. در نهایت، این مطالعه با ارائه یک چارچوب مفهومی، نشان می دهد که ادغام هوش مصنوعی در آموزش می تواند بستری برای شکوفایی استعدادهای خلاقانه فراهم آورد، مشروط بر اینکه نگاه به آموزش از انتقال صرف دانش به پرورش تفکر انتقادی و خلاق تغییر یابد. این پژوهش بر لزوم بازنگری در روش های تدریس و ارزشیابی در عصر دیجیتال تاکید کرده و بیان می کند که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین برای معلم یا دانش آموز، بلکه به عنوان یک شریک فکری در فرآیند خلق دانش باید مد نظر قرار گیرد. دستیابی به این درک عمیق، گامی اساسی در جهت تحقق اهداف آموزشی در قرن بیست و یکم و پاسخگویی به نیازهای متغیر جامعه جهانی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خلاقیت ، آموزش ، نوآوری