هوش مصنوعی در مدرسه: ابزاری برای شناسایی استعداد و ارتقای خلاقیت

هوش مصنوعی (AI) به عنوان یکی از تحول آفرین ترین فناوری های قرن بیست ویکم، در حال تغییر بنیادین نظام های آموزشی در سراسر جهان است. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در محیط های مدرسه ای با تمرکز بر دو کارکرد کلیدی می پردازد: شناسایی استعدادهای دانش آموزان و ارتقای خلاقیت آنان. با تحلیل منابع معتبر فارسی، نشان می دهیم که چگونه هوش مصنوعی می تواند آموزش را شخصی سازی کند، الگوهای یادگیری را تحلیل نماید و محیط هایی خلاق آفرین برای پرورش نسل آینده فراهم آورد. این فناوری از طریق تحلیل داده های رفتاری و تحصیلی، امکان شناسایی الگوهای یادگیری منحصربه فرد و استعدادهای پنهان دانش آموزان را فراهم می کند. همزمان، با شخصی سازی مسیرهای آموزشی و خلق محیط های تعاملی و غنی، بستری برای شکوفایی تفکر خلاق و مهارت های حل مسئله نوآورانه ایجاد می نماید. مقاله حاضر پس از تبیین این قابلیت های کلیدی، چالش های مهمی از قبیل مسائل اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و ضرورت تعادل میان نقش معلم و فناوری را مورد بحث قرار می دهد. در نهایت، با توجه به بافت آموزشی ایران، راهکارهایی برای پیاده سازی مسئولانه و اثربخش هوش مصنوعی در مدارس به منظور پرورش نسلی خلاق و شناسایی استعدادها در جهت توسعه ملی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

محیط های تعاملی ، استعداد ، نسل آینده ، خلاق آفرین ، حریم خصوصی ، هوش مصنوعی