نقش هوش مصنوعی در توسعه یادگیری و تعامل اجتماعی فراگیران در بسترهای الکترونیکی

در عصر تحول دیجیتال، آموزش الکترونیکی از یک ابزار کمکی به بستر اصلی انتقال دانش تبدیل شده است؛ با این حال، فقدان تعاملات انسانی عمیق و انزوای اجتماعی فراگیران همواره از چالش های بنیادین این محیط ها به شمار می رود. هوش مصنوعی با بهره گیری از الگوریتم های یادگیری ماشین و پردازش زبان طبیعی، پتانسیل تغییر این پارادایم را از طریق شخصی سازی مسیرهای یادگیری و تقویت پیوندهای اجتماعی داراست. ضرورت این مسئله زمانی آشکار می شود که دریابیم یادگیری صرفا یک فرآیند شناختی انفرادی نیست، بلکه ریشه در تعاملات اجتماعی دارد که در فضاهای مجازی سنتی اغلب نادیده گرفته می شود. هوش مصنوعی می تواند با تحلیل رفتارهای یادگیرندگان، گروه های همفکر را تشکیل داده، بازخوردهای بلادرنگ ارائه دهد و با استفاده از عوامل هوشمند، پویایی گروهی را افزایش دهد. بیان مسئله اصلی در اینجا چگونگی عبور از آموزش غیرفعال و حرکت به سمت یک زیست بوم آموزشی هوشمند است که در آن فناوری نه تنها تسهیل گر محتوا، بلکه محرک اصلی تعاملات بین فردی و ارتقای مهارت های اجتماعی باشد. عدم بهره گیری هوشمندانه از این ظرفیت ها می تواند منجر به کاهش انگیزه و افت کیفیت تحصیلی در بلندمدت شود؛ بنابراین، بررسی نقش واسطه ای هوش مصنوعی در بهبود کیفیت یادگیری و بازسازی ساختار تعاملات اجتماعی در بسترهای الکترونیکی، ضرورتی انکارناپذیر برای نظام های آموزشی مدرن محسوب می شود تا از این طریق بتوان به یادگیری پایدار و فراگیر دست یافت.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری الکترونیکی ، تعامل اجتماعی ، شخصی سازی یادگیری ، آموزش هوشمند