نقش ارزشیابی توصیفی در کاهش اضطراب یادگیری دانش آموزان ابتدایی

اضطراب یادگیری یکی از مهم ترین موانع روانی و تحصیلی در دوره ابتدایی است که می تواند بر عملکرد تحصیلی، انگیزه و اعتماد به نفس دانش آموزان تاثیر منفی بگذارد. این وضعیت روانی معمولا با ترس از شکست، فشار نمره و رقابت بین دانش آموزان مرتبط است و در صورت عدم مدیریت، اثرات بلندمدتی بر نگرش های یادگیری و سلامت روان کودکان برجای می گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ارزشیابی توصیفی در کاهش اضطراب یادگیری دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. ارزشیابی توصیفی به جای تمرکز صرف بر نمره و رتبه، فرآیند یادگیری، مهارت ها و پیشرفت فردی دانش آموزان را مورد توجه قرار می دهد و با ارائه بازخورد مستمر و هدفمند، محیط یادگیری حمایتی و غیررقابتی ایجاد می کند. ارزشیابی توصیفی باعث افزایش اعتماد به نفس، انگیزه و مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس می شود و همزمان سطح اضطراب ناشی از آزمون ها و ارزیابی های سنتی را کاهش می دهد. این رویکرد همچنین به توسعه مهارت های خودتنظیمی و خودارزیابی دانش آموزان کمک می کند و به آن ها امکان می دهد که فرآیند یادگیری خود را بهتر مدیریت کنند. علاوه بر این، بازخورد سازنده و شخصی سازی شده در ارزشیابی توصیفی، نقش مهمی در کاهش فشار روانی و تقویت حس کنترل دانش آموز بر یادگیری دارد. استفاده از ارزشیابی توصیفی در محیط های آموزشی ابتدایی، علاوه بر کاهش اضطراب یادگیری، موجب بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزه و ایجاد تجربه یادگیری مثبت می شود. همچنین ترکیب ارزشیابی توصیفی با روش های نوین تدریس مانند یادگیری فعال و استفاده از فناوری آموزشی، اثرگذاری آن را در کاهش استرس و افزایش مشارکت دانش آموزان تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، اضطراب یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، بازخورد آموزشی ، مهارت های خودتنظیمی