دانش آموزان خلاق، رابطه خلاقیت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

در مدرنیته ، عصری که عمیق ترین پرش کوانتومی و پذیرش اجتماعی را دارد، انسانها با نوسازی خلاق روبرو شده اند. در همین حال ، نقش ماهواره ها و ماهواره های ارتباطی جهانی به طرز شگفت آور دگرگون شده است و یکپارچگی اطلاعات در کشورها ، شهرها ، روستاها ، مدارس و خانه ها منتقل شده است (لوچیاری و همکاران ، ۲۰۱۹) . علیرغم موفقیت قابل توجهی که مردم امروز در زمینه های علوم ، تکنیک ، بهزیستی و غیره به دست آورده اند ، در صورت عدم ممتنع بودن با عدم فراوانی روبرو هستند. در عادات ، عدم استفاده از دروس و تجربیات ، جلسات غیر منطقی و غیرمنطقی با موقعیت ها ، ناکارآمدی با توجه به شرایط ، عدم وجود روش علمی و شخصیت در امور روزانه و غیره. مدارس. با توجه به واحدهای آموزشی آموزش و پرورش ، ماموریت بزرگ به رسالت بزرگ آن شک می کند که باید هم افزایی خلاقیت و نوآوری در جوامع بشری باشد .پذیرش این واقعیت که اکنون این ماموریت با شکست همراه است و بسیاری از امکانات که می تواند منجر به خلاقیت و نوآوری شود ، در زمینه مدارس سخت است ( ۲۰۰۸Ulas et al.). سیستم آموزش و پرورش کشور ما بسیاری از استدلال های مبتنی بر زمان را متمرکز می کند ، و مهارت های خلاقانه تر کاملا تحت الشعاع قرار می گیرد و اغلب با وجود این که مربیان ، اراده خوبی نیز دارند ، اما به طور فعال از خلاقیت و دانش دانشآموزان جلوگیری می کنند. مدارس اندیشه آموزش نمی دهند و به جای تشویق و اشاعه اندیشه و روش های متفاوت، همگرایی را تشویق می کنند. دانشآموزان دائما خود را برای مشاغل اجباری و مسئولیت های اجباری پیشنهاد میکنند، در حالی که تجربیات محققان خلاق و متفکران نوآور در علم و فناوری نشان میدهد که چنین مشاغل و مسئولی هایی افکار خلاق را آرام نمیکنند (افروز ،۱۳۹۲، ص۱۳۲) در نظام های آموزشی کنونی، تفکر همگرا در مرکز و اساس کار قرار دارد و تفکر واگرا نه تنها مورد غفلت قرار میگیرد، بلکه اغلب تضعیف میشود. در نتیجه، تا زمانی که کودک به بزرگسالی می رسد، کودک احساس خلاقیت نمی کند( ۲۰۱۱Woo et al,).

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، آموزش و یادگیری ، نوآوری ، پرورش خلاقیت