بررسی نقش دبیر به عنوان مربی یادگیری خودراهبر در کلاس درس

در عصر انفجار اطلاعات و تغییرات شتابان فناوری، الگوهای سنتی تدریس که بر انتقال غیرفعال دانش استوار بودند، کارایی خود را از دست داده اند. هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین و واکاوی نقش نوین دبیران به عنوان «مربیان یادگیری خودراهبر» (Self-Directed Learning Coach) است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع کتابخانه ای، به بررسی ابعاد مختلف این نقش پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که گذار دبیر از جایگاه «معلم محور» به «مربی محور»، نیازمند تغییر در چهار ساحت اصلی است: الف) ایجاد محیط حمایت کننده از خودمختاری، ب) مدل سازی راهبردهای فراشناختی، ج) بازخورد فرآیندی به جای نتیجه گرایی، و د) تقویت انگیزش درونی از طریق نظریه خودتعیین گری. نتایج حاکی از آن است که دبیر در نقش مربی، نه تنها مسئولیت یادگیری را به دانش آموز تفویض می کند، بلکه با ایجاد داربست های آموزشی (Scaffolding)، بستر لازم برای توسعه مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و مدیریت منابع را فراهم می آورد. در نهایت، راهکارهایی عملی جهت پیاده سازی این رویکرد در نظام آموزشی ایران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، نقش معلم ، مربیگری آموزشی ، فراشناخت ، رویکرد ساختن گرایی ، آموزش نوین