رابطه روش های آموزش ابتدایی با انگیزش تحصیلی دانش آموزان

آموزش و پرورش در مقطع ابتدایی به عنوان بنیان ترین رکن در نظام آموزشی هر کشور، نقشی انکارناپذیر در شکل گیری شخصیت، هویت و نگرش های آینده کودکان ایفا می کند. در این میان، انتخاب و به کارگیری روش های تدریس توسط معلمان، تنها یک اقدام فنی نیست، بلکه عاملی روان شناختی و تربیتی است که می تواند بستر رشد یا سرکوب انگیزه درونی دانش آموزان را فراهم آورد. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و بدون اتکا به داده های تجربی، به واکاوی رابطه پیچیده و معنادار میان روش های متنوع آموزشی (سنتی، فعال، مشارکتی و الکترونیکی) و ابعاد مختلف انگیزش تحصیلی می پردازد. در این پژوهش تلاش شده است تا از طریق تحلیل ادبیات نظری و چارچوب های مفهیمی، نشان داده شود که چگونه روش های مبتنی بر حفظ و انتقال غیرفعال اطلاعات، منجر به بی تفاوتی و انگیزش بیرونی می شود، در حالی که رویکردهای دانش محور و مبتنی بر پرسشگری، استقلال و خودکارآمدی دانش آموز را تقویت می نمایند. همچنین، نقش میانجی متغیرهایی نظیر ادراک از خودکارآمدی، ارزش تکلیف و جو کلاس در این رابطه مورد مداقه قرار گرفته است تا لایه های پنهان تاثیر روش های تدریس بر انگیزه تبیین گردد. یافته های نظری این مطالعه حاکی از آن است که هیچ روش آموزشی واحدی به عنوان راهکار جادویی وجود ندارد، بلکه تطبیق پذیری روش تدریس با نیازهای رشدی دانش آموزان، ماهیت محتوا و زمینه فرهنگی، کلید اصلی حفظ و ارتقای انگیزش تحصیلی است. نتیجه گیری نهایی مقاله بر لزوم تغییر پارادایم از آموزش محوری به یادگیرنده محوری و تاکید بر طراحی محیط های یادگیری غنی از چالش های معنادار تاکید دارد تا بستری برای شکوفایی پتانسیل های درونی دانش آموزان فراهم شود.

کلیدواژه ها:

روش های آموزش ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، خودنظم دهی ، یادگیری فعال