رابطه جو کلاس درس با علاقه مندی دانش آموزان به درس

جو کلاس درس به عنوان یک ساختار اجتماعی و روان شناختی پیچیده، نقشی بنیادین در شکل دهی به تجربیات یادگیری و انگیزشی دانش آموزان ایفا می کند. این مفهوم فراتر از ویژگی های فیزیکی فضا، به تعاملات بین فردی، روابط معلم-شاگرد، باورهای مشترک و احساس تعلق در محیط آموزشی اشاره دارد. پژوهش های نظری نشان می دهند که یک جو مثبت و حمایتی می تواند بستر لازم برای درگیری شناختی و عاطفی دانش آموزان را فراهم آورد، در حالی که محیط های سرد، تنش زا یا مسلط بر رقابت ناسالم، مانعی جدی برای ظهور علاقه و اشتیاق به یادگیری محسوب می شوند. درک ابعاد مختلف جو کلاس و تاثیر متقابل آن بر انگیزه درونی دانش آموزان، ضرورتی انکارناپذیر برای طراحی محیط های آموزشی کارآمد است. علاقه مندی به درس، به عنوان یک سازه انگیزشی پایدار و جهت دهنده، ریشه در نحوه ادراک دانش آموزان از محیط یادگیری دارد. زمانی که دانش آموزان در کلاسی احساس امنیت روانی، احترام و پذیرش داشته باشند، احتمال اینکه آن ها محتوای درسی را جذاب و مرتبط با زندگی خود بیابند، افزایش می یابد. برعکس، ادراک از تهدید، ترس از قضاوت و فقدان ارتباط معنادار با معلم، منجر به کاهش علاقه، فرسودگی تحصیلی و انزوا از فرآیند یادگیری می شود. بنابراین، رابطه میان جو کلاس و علاقه مندی، رابطه ای علی و پویا است که در آن ویژگی های محیطی بر متغیرهای درونی فرد اثر می گذارند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی و بدون ورود به بررسی های میدانی، به تبیین رابطه مفهومی میان جو کلاس درس و علاقه مندی دانش آموزان می پردازد. با مرور نظام مند ادبیات نظری و چارچوب های موجود، نشان داده می شود که چگونه ابعاد مختلف جو کلاس از طریق تاثیر بر نیازهای روانی اساسی مانند استقلال، شایستگی و ارتباط، می توانند سرنوشت علاقه مندی تحصیلی را تعیین کنند. تحلیل حاضر بر آن است تا مکانیسم های نهفته در این تعامل را روشن سازد و راهکارهایی برای بهبود جو آموزشی بر مبنای یافته های نظری ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

جو کلاس درس ، علاقه مندی تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، محیط آموزشی