رابطه تعامل معلم–دانش آموز با درک مفاهیم درسی

فرآیند یادگیری و درک مفاهیم درسی همواره به عنوان یکی از پیچیده ترین پدیده های تربیتی مورد توجه متخصصان و صاحب نظران بوده است. در این میان، نقش تعاملات کلامی و غیرکلامی برقرار شده میان معلم و دانش آموز به عنوان یکی از موثرترین متغیرهای زمینه ای و محیطی شناخته می شود. پژوهش های نظری نشان می دهند که کیفیت این تعاملات، بستر لازم برای ساخت وساز معنایی و شناختی را فراهم می کند و می تواند عمق درک دانش آموزان را به طرق چشمگیری تحت تاثیر قرار دهد. در این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی رابطه پویا میان الگوهای تعامل معلم–دانش آموز و سطوح مختلف درک مفاهیم درسی پرداخته شده است. تلاش شده است تا با تکیه بر نظریه های یادگیری اجتماعی و شناختی، مکانیسم های تاثیرگذاری ارتباطات آموزشی بر فرآیندهای ذهنی دانش آموزان تبیین گردد. همچنین، ابعاد مختلف تعامل از جمله حمایت عاطفی، بازخورددهی و چالش های شناختی مورد واکاوی قرار گرفته است تا نشان داده شود چگونه این عوامل می توانند موانع یادگیری را کاهش داده و تسهیلگر درک عمیق مفاهیم باشند. یافته های حاصل از این تحلیل نظری حاکی از آن است که تعامل مثبت و سازنده معلم با دانش آموز، تنها یک ابزار مدیریتی کلاس نیست، بلکه هسته مرکزی فرآیند آموزشی محسوب می شود که مستقیما بر باورهای خودکارآمدی و انگیزش درونی تاثیر می گذارد. در نهایت، استدلال می شود که ارتقای مهارت های ارتباطی معلمان و طراحی محیط های یادگیری تعاملی، شرط لازم برای دستیابی به سطوح بالای درک و فهم درسی است.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم–دانش آموز ، درک مفاهیم درسی ، یادگیری فعال ، نظریه اجتماعی–شناختی