نقش هوش مصنوعی در ایجاد محیط های یادگیری فراگیر و دسترسی پذیر

هدف اصلی این مقاله، بررسی و تحلیل نقش هوش مصنوعی در ایجاد محیط های یادگیری فراگیر و دسترسی پذیر برای تمامی اقشار جامعه است. با توجه به گسترش روزافزون فناوری های نوین و ضرورت تحقق عدالت آموزشی، این مطالعه به دنبال آن است تا مشخص کند چگونه ابزارهای هوشمند می توانند موانع سنتی آموزش را از میان برداشته و فرصت های برابری برای یادگیرندگان فراهم آورند. روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی و با استفاده از شیوه کتابخانه ای انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق سه محور کلیدی تحول آفرین است: اول، شخصی سازی مسیرهای یادگیری که با تحلیل داده های فردی، محتوای آموزشی را متناسب با سرعت و سبک یادگیری هر دانش آموز تنظیم می کند. دوم، حذف موانع فیزیکی و حسی با ارائه ابزارهایی نظیر تبدیل گفتار به متن، توصیف صوتی تصاویر و رابط های مغز و کامپیوتر که حضور فعال افراد دارای معلولیت را در کلاس درس ممکن می سازد. سوم، توسعه عدالت آموزشی با غلبه بر موانع جغرافیایی و زبانی از طریق معلمان مجازی و سیستم های ترجمه هوشمند که کیفیت آموزش را در مناطق دورافتاده و برای اقشار مختلف زبانی ارتقا می دهند. در نتیجه، هوش مصنوعی با توانایی در شکستن ساختارهای یکسان ساز آموزش سنتی، ابزاری قدرتمند برای دستیابی به اهداف آموزش فراگیر است. با این حال، موفقیت در این مسیر نیازمند برنامه ریزی استراتژیک، تقویت زیرساخت ها، توانمندسازی معلمان و رعایت اصول اخلاقی و امنیتی است تا این فناوری بتواند با حفظ هویت فرهنگی و ارزش های ملی، در خدمت تعالی نظام آموزشی و پرورش نسل آینده باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش فراگیر ، دسترسی پذیری ، یادگیری شخصی سازی شده ، عدالت آموزشی ، فناوری آموزشی.