نقش سیستم های هوشمند در تشخیص نیازهای یادگیری فردی دانش آموزان ابتدایی

هدف اصلی این مقاله، بررسی و تحلیل نقش سیستم های هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی در تشخیص دقیق نیازهای یادگیری فردی دانش آموزان مقطع ابتدایی است. با توجه به محدودیت های روش های سنتی آموزشی که اغلب بر پایه «یک برنامه برای همه» هستند و ناتوانی در پاسخگویی به تفاوت های فردی، استفاده از فناوری های نوین به عنوان راهکاری برای شخصی سازی آموزش مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و به صورت مطالعه کتابخانه ای انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که سیستم های هوشمند با استفاده از الگوریتم های پیشرفته یادگیری ماشین، قادرند سبک های یادگیری (بصری، شنیداری، حرکتی)، سرعت پیشرفت و نقاط قوت و ضعف هر دانش آموز را به صورت دقیق شناسایی و مدل سازی کنند. این سیستم ها با ارائه بازخورد فوری و تنظیم خودکار سطح دشواری محتوا، دانش آموزان را در ناحیه توسعه ای خود نگه داشته و انگیزه و مشارکت آن ها را به شدت افزایش می دهند. همچنین، یکی از دستاوردهای مهم این فناوری، تشخیص زودهنگام ناتوانی های یادگیری (مانند دیسلکسیا و دیسکالکولیا) و اختلالات رفتاری است که امکان مداخله بهنگام و جلوگیری از افت تحصیلی را فراهم می کند. و اما نتایج حاصله حاکی از آن است که ادغام این سیستم ها در فرآیند آموزش، ضمن کاهش بار معلمان، به تحقق عدالت آموزشی و تربیت دانش آموزانی خلاق و مستقل کمک شایانی می کند، البته با این شرط که توسعه این فناوری ها در چارچوب ارزش های فرهنگی و اسلامی و با تامین زیرساخت های لازم صورت پذیرد.

کلیدواژه ها:

سیستم های هوشمند ، نیازهای یادگیری فردی ، دانش آموزان ابتدایی ، شخصی سازی آموزش ، هوش مصنوعی.