توسعه مهارت های خودتنظیمی در کودکان ابتدایی: نقش معلمان و والدین

توسعه مهارت های خودتنظیمی در کودکان دوره ابتدایی به عنوان یکی از ارکان اصلی موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی، اهمیتی فزاینده در نظام های تربیتی دارد. هدف اصلی این مقاله، بررسی و تبیین نقش معلمان و والدین در پرورش این مهارت های حیاتی است. این مقاله با روش توصیفی-مروری و با رویکرد کتابخانه ای انجام شده است. بدین منظور، اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعه و تحلیل محتوای منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و کتب تخصصی در حوزه روان شناسی رشد و تربیت گردآوری شد. داده های استخراج شده با استفاده از روش تحلیل محتوایی طبقه بندی و تفسیر گردیدند تا ابعاد مختلف موضوع روشن شود. یافته های به دست آمده نشان می دهد که معلمان با ایجاد محیط کلاسی منظم، ارائه بازخوردهای فرایند محور و آموزش مستقیم استراتژی های شناختی، نقشی بنیادین در توانمندسازی دانش آموزان برای مدیریت یادگیری خود ایفا می کنند. از سوی دیگر، سبک فرزندپروری مقتدرانه، مدل سازی رفتاری والدین و واگذاری مسئولیت های متناسب با سن در خانه، عوامل کلیدی در شکل گیری خودنظارتی کودکان هستند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که همسویی و هم افزایی میان مدرسه و خانواده، شرط لازم برای درونی سازی پایدار این مهارت هاست. و البته مقاله بر لزوم همکاری متقابل معلمان و والدین و ایجاد یک رویکرد سیستمی برای تربیت نسلی مسئولیت پذیر و دارای مهارت های خودتنظیمی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، کودکان ابتدایی ، نقش معلمان ، نقش والدین ، سبک فرزندپروری ، مدیریت یادگیری