تاثیر آموزش های عاطفی-اجتماعی بر کاهش خشونت و افزایش همدلی در دانش آموزان ابتدایی

هدف اصلی این مقاله، بررسی و تحلیل نقش و تاثیر آموزش های عاطفی-اجتماعی بر کاهش رفتارهای خشونت آمیز و افزایش سطح همدلی در دانش آموزان دوره ابتدایی است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی و به صورت کتابخانه ای می باشد. یافته های به دست آمده نشان می دهد که آموزش های عاطفی-اجتماعی تاثیر چشمگیری بر کاهش خشونت و پرخاشگری در مدارس دارد؛ به طوری که دانش آموزان با یادگیری تکنیک های مدیریت خشم و کنترل تکانه، به جای رفتارهای تخریبی، از روش های کلامی و سازنده برای ابراز نارضایتی استفاده می کنند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که این آموزش ها با تقویت مهارت های شناختی و عاطفی، سطح همدلی و درک متقابل دانش آموزان را ارتقا می دهند که منجر به تحکیم روابط دوستانه و کاهش طرد اجتماعی می شود. علاوه بر این، این مداخلات پیامدهای بلندمدت مثبتی بر سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان داشته و آن ها را در برابر استرس های آینده مقاوم می سازد. همچنین می توان نتیجه گرفت که تلفیق آموزش های عاطفی-اجتماعی در برنامه درسی مدارس ابتدایی، یک ضرورت تربیتی برای تضمین آینده سالم و ایمن جامعه است. این آموزش ها نه تنها به کاهش خشونت و افزایش همدلی در محیط مدرسه کمک می کنند، بلکه با پرورش شهروندانی مسئولیت پذیر، متعادل و دارای سواد عاطفی، بستری برای پیشرفت تحصیلی و رشد همه جانبه نسل آینده فراهم می آورند.

کلیدواژه ها:

آموزش عاطفی-اجتماعی ، خشونت ، همدلی ، دانش آموزان ابتدایی ، سلامت روان ، مهارت های زندگی.