یکپارچه سازی ابزارهای دیجیتال با رویکردهای آموزشی در برنامه ریزی درسی در مدارس

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی فراتر از تجهیز مدارس به سخت افزار بوده و مستلزم پیوند ارگانیک میان تکنولوژی و فلسفه برنامه ریزی درسی است؛ از این رو، پژوهش حاضر با هدف تبیین ضرورت و شیوه های یکپارچه سازی ابزارهای دیجیتال با رویکردهای نوین آموزشی در برنامه ریزی درسی مدارس به روش تحلیلی-توصیفی تدوین شده است. یافته های این نوشتار نشان می دهد که یکپارچه سازی موفق زمانی رخ می دهد که ابزارهای دیجیتال نه به عنوان یک مکمل حاشیه ای، بلکه به عنوان کاتالیزوری برای تحقق یادگیری فعال، سازنده گرا و پروژه محور در بطن برنامه درسی گنجانده شوند. تحلیل مولفه های استراتژیک حاکی از آن است که استفاده از پلتفرم های تعاملی و ابزارهای چندرسانه ای می تواند با عینی سازی مفاهیم انتزاعی، عمق یادگیری را افزایش داده و بستر لازم برای شخصی سازی آموزش را فراهم آورد. همچنین، نتایج پژوهش تبیین می کند که یکپارچه سازی هوشمندانه ابزارهای دیجیتال منجر به تقویت مهارت های قرن بیست و یکم از جمله تفکر انتقادی، حل مسئله و سواد اطلاعاتی در دانش آموزان می گردد. با این حال، این فرایند با چالش هایی نظیر مقاومت در برابر تغییر، شکاف دیجیتال و ضرورت بازنگری در الگوهای ارزشیابی سنتی روبروست که نیازمند اتخاذ رویکردهای سیستمی در برنامه ریزی درسی است. در واقع، ابزارهای دیجیتال زمانی کارآمد خواهند بود که با اهداف یادگیری و نیازهای رشدی فراگیران همسو شده و نقش معلم را از منبع دانش به طراح محیط های یادگیری غنی تغییر دهند. در نهایت، نتیجه گیری می شود که برای دستیابی به یکپارچه سازی پایدار، مدارس باید از مدل های نظری مانند مدل پذیرش فناوری و چارچوب های پداگوژیک دیجیتال بهره جسته و با تدوین نقشه راه جامع، تکنولوژی را در خدمت شکوفایی خلاقیت و عدالت آموزشی قرار دهند تا محیط مدرسه به اکوسیستمی پویا و متصل به دنیای واقعی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

یکپارچه سازی دیجیتال ، برنامه ریزی درسی ، ابزارهای آموزشی ، مدارس ، پداگوژی نوین