بررسی نقش آموزش ادبیات در کاهش خشونت کلامی دانش آموزان با تاکید بر تحلیل شخصیت های داستانی

خشونت کلامی یکی از رایج ترین اشکال تعارض در محیط های آموزشی است که می تواند پیامدهایی همچون کاهش عزت نفس، افت تحصیلی، اضطراب اجتماعی و تضعیف روابط بین فردی را به دنبال داشته باشد. در سال های اخیر، رویکردهای تربیتی نوین بر استفاده از ظرفیت های برنامه درسی برای پیشگیری از رفتارهای پرخاشگرانه تاکید کرده اند. آموزش ادبیات فارسی به دلیل ماهیت عاطفی، اخلاقی و انسان محور خود، بستری مناسب برای پرورش همدلی، خودآگاهی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان فراهم می آورد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی نقش آموزش ادبیات در کاهش خشونت کلامی دانش آموزان می پردازد و بر تحلیل شخصیت های داستانی به عنوان ابزاری تربیتی تاکید دارد. یافته ها نشان می دهد تحلیل شخصیت ها، همانندسازی عاطفی، گفت وگوی انتقادی و بازآفرینی موقعیت های داستانی می تواند موجب تقویت مهارت های همدلی، کنترل هیجان و بهبود شیوه های بیان کلامی شود. در نتیجه، ادبیات نه تنها یک ابزار آموزشی بلکه راهبردی پیشگیرانه برای ارتقای فرهنگ گفت وگو در مدرسه محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات ، خشونت کلامی ، تحلیل شخصیت های داستانی ، همدلی ، تربیت اخلاقی ، مهارت های ارتباطی