تاثیر برنامه ریزی آموزشی بر کاهش ترک تحصیل در دانش آموزان دوره متوسطه

ترک تحصیل دانش آموزان در دوره متوسطه یکی از چالش های جدی در نظام های آموزشی است که می تواند پیامدهای اجتماعی و اقتصادی نامطلوبی برای کشور به همراه داشته باشد. هدف اصلی این مقاله، بررسی و تحلیل نقش و تاثیر برنامه ریزی آموزشی بر کاهش این پدیده و شناسایی راهکارهای موثر برای افزایش ماندگاری دانش آموزان در مدارس است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و به شیوه کتابخانه ای و مروری انجام شده است. بدین منظور، با جستجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی داخلی و خارجی و مطالعه منابع معتبر، مقالات، کتب و اسناد سازمانی مرتبط با موضوع، داده های لازم گردآوری و سپس با استفاده از روش تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های به دست آمده نشان داد که برنامه ریزی آموزشی منعطف و متنوع که بر تفاوت های فردی و روش های تدریس فعال تمرکز دارد، تاثیر بسزایی در افزایش انگیزه تحصیلی و جلوگیری از خستگی دانش آموزان دارد. همچنین، نتایج حاصله بیانگر اهمیت حیاتی راهنمایی تحصیلی و شغلی در جهت دهی به آینده دانش آموزان و کاهش حس سرگردانی آن هاست. علاوه بر این، بررسی ها نشان داد که در نظر گرفتن ابعاد عاطفی، مشاوره ای و تقویت ارتباط مدرسه و خانواده در ساختار برنامه ریزی، یک شبکه حمایتی ایجاد می کند که مانع از ترک تحصیل دانش آموزان در معرض خطر می شود. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که اصلاح برنامه های درسی با رویکردی جامع و انسان گرایانه، کلید حلقه مفقوده در حفظ سرمایه های انسانی و ارتقای سطح سواد در جامعه است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، ترک تحصیل ، دوره متوسطه ، انگیزه تحصیلی ، راهنمایی تحصیلی