بررسی جایگاه قصه گویی سنتی ایرانی در ارتقای سطح سواد ادبی و اخلاقی دانش آموزان

قصه گویی سنتی به عنوان یکی از کهن ترین و اصیل ترین شیوه های انتقال فرهنگ و دانش در تاریخ ایران، همواره نقشی محوری در تربیت نسل های گذشته ایفا کرده است. با این حال، در عصر حاضر و با گسترش آموزش های رسمی و تکنولوژی های نوین، جایگاه این سنت ارزشمند در فرآیند یادگیری دانش آموزان تا حدودی مغفول مانده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی و تبیین جایگاه و کارکرد قصه گویی سنتی ایرانی در ارتقای همزمان دو بعد مهم سواد، یعنی سواد ادبی و سواد اخلاقی دانش آموزان است. این مطالعه با رویکردی توصیفی-تحلیلی و به روش «مروری-کتابخانه ای» انجام شده است. نتایج حاصل از این مقاله نشان می دهد که قصه گویی سنتی تاثیر چشمگیری بر توسعه مهارت های زبانی دانش آموزان دارد؛ به طوری که شنیدن و بازگویی داستان های فاخر ایرانی، باعث غنی سازی واژگان، تقویت ساختارهای دستوری و افزایش درک مطلب و تخیل خلاق می شود. در بعد اخلاقی، یافته ها حاکی از آن است که قصه ها از طریق ایجاد همذات پنداری با شخصیت های داستانی، ارزش های اخلاقی را به صورت غیرمستقیم و درونی شده به دانش آموزان منتقل می کنند و مفاهیمی همچون صداقت، شجاعت و عدالت را برای آن ها ملموس می سازند. همچنین، تلفیق این روش با آموزش های مدرن می تواند انگیزه یادگیری و مشارکت کلاسی را به شدت افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

قصه گویی سنتی ایرانی ، سواد ادبی ، سواد اخلاقی ، آموزش و پرورش ، ادبیات کودک ، تربیت اخلاقی