آموزش و پرورش و توسعه مهارت خودارزیابی

در عصر حاضر آموزش و پرورش به ویژه در بسترهای یادگیری مادام العمر با تغییرات بنیادین مواجه است. رویکردهای سنتی که بر حافظه محوری و تکرار تاکید داشتند، جای خود را به رویکردهای فراگیر، یادگیرنده محور و مبتنی بر تفکر kritی و حل مسئله داده اند. در این میان، مهارت خودارزیابی به عنوان ابزاری کلیدی در فرایند یادگیری شخصی و سازمانی مطرح می شود. خودارزیابی، که به کشت و کار معقولانه از بازخوردها و ارزیابی های درون سازمانی می پردازد، با فراشناخت و خودتنظیمی پیوند دارد و نقش مهمی در ارتقاء مسئولیت پذیری یادگیرنده، تقویت تفکر انتقادی و بهبود انگیزش درونی ایفا می کند. هدف اصلی این مقاله بررسی مبانی، کارکردها و کاربردهای خودارزیابی در نظام های آموزشی معاصر و ارائه راهکارهایی برای ادغام موثر آن در سطح مدرسه و کلاسی است. پرسش های اصلی شامل موارد زیر هستند: (۱) خودارزیابی به چه معناست و چگونه با ارزشیابی بیرونی متمایز می شود؟ (۲) چه رابطه ای میان فراشناخت و خودارزیابی وجود دارد؟ (۳) چگونه می توان خودارزیابی را در طراحی برنامه درسی و فرایند تدریس به کار گرفت؟ (۴) چه موانعی در توسعه این مهارت وجود دارد و چگونه می توان آن ها را برطرف کرد؟ (۵) چه نقش هایی برای فناوری و یادگیری الکترونیکی در ترویج خودارزیابی وجود دارد؟

کلیدواژه ها:

آموزش وپرورش ، مهارت ، خودارزیابی