بررسی اثربخشی طرحواره درمانی تلفیقی بر کاهش علائم استرس پس از سانحه در زنان بازمانده از خشونت خانگی

زمینه و هدف: اختلال استرس پس از سانحه یکی از شایع ترین پیامدهای روان شناختی خشونت خانگی علیه زنان است که موجب اختلال در عملکرد فردی، خانوادگی و اجتماعی می شود. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی تلفیقی بر کاهش علائم PTSD در زنان بازمانده از خشونت خانگی بود.روش بررسی: این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود که در سال ۱۴۰۴ در شهر تهران انجام شد. جامعه آماری شامل زنان بازمانده از خشونت خانگی بود که به مراکز مشاوره و خانه های امن بهزیستی مراجعه کرده بودند. از میان آنان، ۳۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه PCL-۵ بود. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت طرحواره درمانی تلفیقی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد میانگین نمرات PTSD در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری کاهش یافت (از ۵۲/۶ به ۳۱/۸)، در حالی که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد (p < ۰.۰۰۱). تحلیل کوواریانس با کنترل پیش آزمون نیز تفاوت معناداری را بین گروه ها در مرحله پس آزمون تایید کرد (F=۱۸.۷۱, p<۰.۰۰۱).نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که طرحواره درمانی تلفیقی می تواند به عنوان روشی موثر در کاهش علائم PTSD در زنان بازمانده از خشونت خانگی مورد استفاده قرار گیرد. توصیه می شود مراکز درمانی مرتبط با زنان آسیب دیده از این رویکرد در قالب درمان های گروهی بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، استرس پس از سانحه ، خشونت خانگی ، زنان