آموزش مبتنی بر واقعیت افزوده با تعامل هوشمند یادگیرنده

واقعیت افزوده به عنوان یکی از فناوری های نوظهور آموزشی، ظرفیت بالایی در ایجاد محیط های یادگیری تعاملی، معنادار و تجربه محور دارد. تلفیق آموزش مبتنی بر واقعیت افزوده با تعامل هوشمند یادگیرنده، امکان مشارکت فعال فراگیران، شخصی سازی مسیرهای یادگیری و تقویت فرآیندهای شناختی را فراهم می سازد. پژوهش های اخیر نشان می دهد که استفاده از محیط های واقعیت افزوده هوشمند، با ترکیب محتوای دیجیتال و دنیای واقعی، موجب افزایش انگیزش، درک مفهومی و یادگیری عمیق در میان یادگیرندگان می شود (حسینی، ۱۴۰۰). هدف این مقاله مروری، بررسی نظام مند مطالعات داخلی و بین المللی درباره نقش آموزش مبتنی بر واقعیت افزوده در ارتقای تعامل هوشمند یادگیرنده و بهبود کیفیت یادگیری است. روش پژوهش، مرور روایتی–تحلیلی بوده و با تحلیل پژوهش های منتشرشده در دهه اخیر، به بررسی اثرات این رویکرد بر یادگیری فعال، مشارکت شناختی، و توسعه مهارت های حل مسئله و تفکر خلاق پرداخته می شود. نتایج نشان می دهد که آموزش مبتنی بر واقعیت افزوده، در صورت طراحی اصولی و پشتیبانی فناورانه مناسب، می تواند به عنوان رویکردی موثر در تحول فرآیندهای یاددهی–یادگیری و پاسخ گویی به نیازهای آموزشی نسل دیجیتال مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر واقعیت افزوده ، تعامل هوشمند یادگیرنده ، یادگیری تعاملی