تکنولوژی و آموزش: چالش ها و فرصت های روان شناختی در مدارس دیجیتال

فناوری های دیجیتال، عرصه ی آموزش را دستخوش تحولات بنیادینی ساخته اند؛ تحولی که از شیوه های سنتی تدریس به سمت مدل های نوین یاددهی-یادگیری حرکت کرده است. این تغییر پارادایم، در حالی که دسترسی به منابع آموزشی را تسهیل نموده و امکان شخصی سازی آموزش را فراهم آورده است، پیامدهای روان شناختی پیچیده ای را برای دانش آموزان و معلمان به همراه داشته است. این پژوهش با هدف بررسی ابعاد روان شناختی این تحول در بستر "مدارس دیجیتال" انجام شده است. از منظر روان شناسی شناختی، استفاده از ابزارهای دیجیتال می تواند بر ساختارهای توجه، عمق پردازش اطلاعات و شکل گیری حافظه تاثیرگذار باشد؛ به گونه ای که استفاده نامناسب ممکن است منجر به سطحی نگری در یادگیری شود. در حوزه روان شناسی هیجانی، فناوری پتانسیل تقویت یا تضعیف انگیزش تحصیلی، احساس تعلق و تاب آوری دانش آموزان را دارد. اضطراب ناشی از فناوری (Technophobia) و فرسودگی دیجیتال از چالش های برجسته معلمان و دانش آموزان محسوب می شوند. علاوه بر این، محیط های یادگیری دیجیتال، تعاملات اجتماعی و فرآیندهای هویت یابی دانش آموزان را متحول ساخته اند که نیازمند بازنگری در نقش های اجتماعی و مهارت های بین فردی است. این مقاله به تحلیل این چالش ها و فرصت ها پرداخته و بر ضرورت اتخاذ رویکردی آگاهانه، مبتنی بر اصول روان شناسی تربیتی، در طراحی و اجرای برنامه های آموزشی دیجیتال تاکید می کند. نهایتا، چارچوبی برای مدیریت بهینه این محیط ها ارائه می گردد تا اطمینان حاصل شود که نوآوری های فناورانه، نه تنها دانش آموزان را با مهارت های قرن بیست و یکم مجهز سازند، بلکه سلامت روان و بهزیستی آن ها را نیز تضمین نمایند.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی آموزشی ، مدارس دیجیتال ، روان شناسی تربیتی ، یادگیری الکترونیکی ، سلامت روان دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی