نقش انگیزش تحصیلی در پیشرفت درسی دانش آموزان ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان سنگ بنای آموزش و پرورش، نقشی حیاتی در شکل گیری هویت علمی و شخصیتی دانش آموزان ایفا می کند. در این میان، انگیزش تحصیلی به عنوان نیروی محرکه درونی و بیرونی که رفتار یادگیری دانش آموز را هدایت، فعال و پایدار می سازد، عاملی تعیین کننده برای موفقیت تحصیلی محسوب می شود. این مقاله به بررسی علمی و جامع رابطه تنگاتنگ بین انگیزش تحصیلی و پیشرفت درسی در دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد. با مرور نظریه های کلیدی روان شناسی تربیتی، از جمله نظریه خودتعیین گری، اسناد و انتظار–ارزش، چارچوب های نظری لازم برای درک سازوکار تاثیر انگیزش بر یادگیری فراهم می شود. پژوهش حاضر انواع انگیزش (درونی و بیرونی) را در این دوره سنی تحلیل کرده و ویژگی های خاص آن ها را در دانش آموزان خردسال تبیین می کند. همچنین، نقش محوری معلمان و خانواده در پرورش این مولفه انگیزشی مورد تاکید قرار می گیرد و راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد برای تقویت انگیزش در محیط های آموزشی و خانوادگی ارائه می گردد. هدف نهایی، ارائه تحلیلی چندوجهی است که نشان دهد چگونه ارتقاء انگیزش تحصیلی می تواند منجر به بهبود معنادار شاخص های پیشرفت درسی، پایداری تحصیلی و در نهایت، سلامت روانی-آموزشی دانش آموزان ابتدایی شود. یافته های این مقاله بر اهمیت طراحی مداخلات آموزشی هدفمند که بر خودکارآمدی و درک معنای یادگیری متمرکز باشند، تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، پیشرفت درسی ، دوره ابتدایی ، نظریه های روان شناسی تربیتی ، یادگیری فعال ، خودتعیین گری.