استفاده از شبیه سازهای تعاملی در هوش مصنوعی به منظور یادگیری پایدار

این مقاله علمی تحلیلی به بررسی نقش و تاثیر استفاده از شبیه سازهای تعاملی در بستر هوش مصنوعی با هدف دستیابی به یادگیری پایدار می پردازد. در دنیای امروز که سرعت تغییرات دانش بسیار بالاست، رویکردهای سنتی آموزش دیگر پاسخگوی نیاز به کسب مهارت ها و دانش ماندگار نیستند. شبیه سازهای تعاملی مبتنی بر هوش مصنوعی محیط های یادگیری غنی، پویا و شخصی سازی شده ای فراهم می آورند که فعالانه یادگیرنده را در فرآیند کشف و ساخت دانش مشارکت می دهند. این پژوهش چارچوب های نظری یادگیری پایدار را با قابلیت های فناورانه شبیه سازی های هوشمند پیوند می دهد. تاکید اصلی بر نحوه تاثیرگذاری این ابزارها بر فرآیندهای شناختی و فراشناختی نظیر خودتنظیمی، انگیزش درونی و تعمیق درک مفاهیم پیچیده است. همچنین، چالش های پیاده سازی، الزامات طراحی آموزشی و ملاحظات فرهنگی در نظام آموزشی ایران مورد واکاوی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که ادغام سنجیده این فناوری ها پتانسیل بالایی برای ایجاد تجربیات یادگیری عمیق، مستمر و مادام العمر دارد.

کلیدواژه ها:

شبیه ساز تعاملی ، هوش مصنوعی ، یادگیری پایدار ، خودتنظیمی ، تعامل یادگیری ، طراحی آموزشی.