تحلیل آموزش هوشمند و پیامدهای آن بر آینده مدارس

در هزاره سوم، فناوری اطلاعات و ارتباطات تمامی ابعاد زندگی بشر را تحت الشعاع قرار داده و نظام های آموزشی نیز از این تغییرات بنیادین مصون نمانده اند. گذار از مدارس سنتی به مدارس هوشمند، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت تاریخی برای همگامی با تحولات جهانی است. این مقاله با هدف واکاوی عمیق مفهوم آموزش هوشمند، زیرساخت ها، تغییرات پداگوژیکی (تربیتی)، و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی آن بر آینده مدارس تدوین شده است. در این پژوهش تحلیلی، ضمن بررسی مولفه های سخت افزاری و نرم افزاری، به تغییر نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر یادگیری» و نقش دانش آموز از «شنونده منفعل» به «پژوهشگر فعال» پرداخته می شود. همچنین چالش های بومی پیاده سازی این مدارس در ایران، از جمله شکاف دیجیتالی، آمادگی فرهنگی و زیرساخت های فنی مورد نقد قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که آینده مدارس در گرو تلفیق هوشمندانه فضای فیزیکی و مجازی (مدل ترکیبی) و بهره گیری از هوش مصنوعی برای شخصی سازی آموزش است. عدم توجه به پیامدهای روانشناختی و تربیتی این گذار می تواند منجر به ازخودبیگانگی تحصیلی و کاهش مهارت های اجتماعی شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:آموزش هوشمند ، آینده مدارس ، یادگیری الکترونیکی ، پداگوژی نوین ، عدالت آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش ، تحول دیجیتال ، مدارس ایران ، یادگیری ترکیبی ، مدیریت آموزشی