اثر کار تیمی بر کیفیت تدریس: گذار از انزوای حرفه ای به خرد جمعی/

نظام های آموزشی پیشرو در جهان، دهه هاست که از مدل «معلم تنها در کلاس» عبور کرده و به سمت الگوهای «تدریس مشارکتی» و «کار تیمی» حرکت کرده اند. پیچیدگی های روزافزون فرآیند یاددهی-یادگیری، تنوع نیازهای دانش آموزان و ضرورت به روزرسانی مداوم دانش پداگوژیک، ایجاب می کند که تدریس نه به عنوان یک فعالیت انفرادی، بلکه به مثابه یک فرآیند جمعی و سازمانی نگریسته شود. این مقاله به بررسی عمیق تاثیر کار تیمی بر ارتقای کیفیت تدریس می پردازد. با واکاوی مبانی نظری همکاری، مدل های اجرایی نظیر درس پژوهی و تدریس تیمی، و تحلیل تاثیرات آن بر انگیزش معلمان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، استدلال می شود که فرهنگ همکاری، متغیر پیش بینی کننده اصلی در موفقیت مدارس است. یافته ها نشان می دهند که کار تیمی با ایجاد «کارآمدی جمعی»، کاهش فرسودگی شغلی و اشتراک گذاری تجارب زیسته، کیفیت تدریس را به طرز معناداری افزایش می دهد. همچنین چالش های ساختاری و فرهنگی پیاده سازی این رویکرد در ایران مورد نقد و بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: کار تیمی ، کیفیت تدریس ، درس پژوهی ، جوامع یادگیری حرفه ای ، کارآمدی جمعی ، مدیریت آموزشی ، توسعه حرفه ای معلمان.