معلمی؛ هنر انسان ماندن در عصر تکنولوژی

این مقاله علمی–پژوهشی با هدف واکاوی جایگاه و نقش حیاتی معلمی در عصر حاضر، که به شدت تحت تاثیر تحولات شگرف تکنولوژیک قرار گرفته است، به نگارش درآمده است. در مواجهه با موج عظیم اطلاعات و ابزارهای دیجیتال، این پرسش بنیادین مطرح می شود که آیا تکنولوژی جایگزین معلم می شود یا آن را به سمت تعاریف جدیدی از نقش خود سوق می دهد؟ تحلیل های پژوهش نشان می دهد که در حالی که تکنولوژی ابزاری قدرتمند برای تسهیل یادگیری، دسترسی به منابع و شخصی سازی فرآیند آموزش است، هسته اصلی فرآیند تعلیم و تربیت که مبتنی بر تعامل انسانی، پرورش ارزش ها، تفکر انتقادی و شکوفایی هویت انسانی دانش آموز است، همچنان در دستان معلم باقی می ماند. رویکرد این مقاله بر مبنای انسان گرایی تربیتی و نظریه های انتقادی آموزش بنا شده است؛ این منظر تاکید دارد که هدف نهایی آموزش نباید صرفا انتقال محتوای علمی یا مهارت های شغلی مبتنی بر تقاضای بازار کار تکنولوژیک باشد، بلکه پرورش شهروندانی است که قادر به زیست معنادار، همدلی و حفظ کرامت انسانیت خود و دیگران در یک جهان پیچیده هستند. تکنولوژی در این چارچوب، به جای آنکه هدف باشد، باید به مثابه ابزاری در خدمت اهداف والای انسانی در آموزش به کار گرفته شود. نتیجه گیری اصلی این است که هنر معلمی در عصر تکنولوژی، نه در مهارت های فنی، بلکه در توانایی حفظ و تقویت بعد انسانی آموزش، ایجاد ارتباطات عمیق و هدایت دانش آموزان برای "انسان ماندن" در مقابل غلبه ماشینیسم است. این امر مستلزم بازنگری در تربیت معلم، بازتعریف برنامه های درسی و تمرکز بر شایستگی های فراشناختی و اخلاقی معلمان است.

کلیدواژه ها:

معلمی ، تکنولوژی آموزشی ، انسان گرایی در آموزش ، بحران هویت معلم ، تربیت معلم ، عصر دیجیتال