جغرافیای سیاسی/

معلم تاریخ به مثابه میانجی هویت: نقش آموزش خلیج فارس در تقویت هویت ملی بدون حذف هویت محلیچکیدهآموزش تاریخ در جوامع متکثر و دارای تنوع فرهنگی، همواره بر لبه ی تیغ حرکت می کند؛ از سویی وظیفه دارد انسجام و وحدت ملی را از طریق روایت های کلان تقویت کند و از سوی دیگر، باید به زیست جهان بومی و هویت های محلی که تار و پود این ملیت را می سازند، احترام بگذارد. منطقه خلیج فارس به عنوان یکی از استراتژیک ترین و در عین حال فرهنگی ترین کانون های ایران، نیازمند رویکردی ویژه در پداگوژی تاریخ است. این مقاله با واکاوی نقش معلم تاریخ به عنوان یک «میانجی» و «مهندس هویت»، استدلال می کند که تقویت هویت ملی در میان دانش آموزان مناطق ساحلی و جزایر خلیج فارس، نه از طریق انکار یا سرکوب هویت محلی، بلکه از مسیر به رسمیت شناسی و ادغام روایت های بومی در کلان روایت ملی میسر است. با تکیه بر نظریه های هویت سازی و تاریخی نگری، این پژوهش نشان می دهد که چگونه معلم می تواند با استفاده از میراث دریایی، تاریخ مقاومت های محلی (مانند رئیس علی دلواری) و خلیج فارس، پیوندی ارگانیک میان «من بومی» و «من ملی» ایجاد کند. یافته ها حاکی از آن است که نادیده گرفتن هویت محلی منجر به مقاومت فرهنگی و گسست ملی می شود، در حالی که رویکرد ترکیبی، خلیج فارس را نه فقط به عنوان یک مرز آبی، بلکه به عنوان لنگرگاه هویت ایرانی تثبیت می کند.