«تجربه دینی» /

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 6

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RRCONF01_7050

تاریخ نمایه سازی: 23 بهمن 1404

چکیده مقاله:

زیباشناسی دین و پداگوژی هنر؛ راهکارهای گذار از «آموزش متن محور» به «تجربه زیسته دینی» در فعالیت های پرورشی و کلاس الهیات لیسانس الهیات و معارف سمت معاون پرورشیچکیدهنظام آموزش دینی در مدارس ایران عمدتا بر پارادایم «متن محوری» و انتقال گزاره های شناختی استوار است؛ رویکردی که اگرچه دانش دینی را منتقل می کند، اما لزوما بهو درونی سازی ارزش ها منجر نمی شود. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش «پداگوژی هنر» و «زیباشناسی» در تعمیق باورهای دینی، به دنبال ارائه راهکارهایی برای گذار از حافظه محوری به تجربه محوری در کلاس های الهیات و فعالیت های پرورشی است. با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مبانی پدیدارشناسی دین، این مقاله استدلال می کند که دین و هنر خاستگاه مشترکی در «فطرت» و «عالم خیال» دارند و جدایی این دو، عامل اصلی دافعه های تربیتی است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از ظرفیت های دراماتیک قصه های قرآنی، معماری و فضاسازی معنوی مدرسه (برنامه درسی پنهان)، و استفاده از زبان استعاره و نماد در تدریس، می تواند «امر قدسی» را برای دانش آموز ملموس و «زیست نی» کند. در نهایت، مدل پیشنهادی مقاله، معلم الهیات و معاون پرورشی را نه به عنوان «ناظم» یا «مدرس»، بلکه به مثابه «کیوریتور» (Curator) یا «معمار تجربه معنوی» بازتعریف می کند.واژگان کلیدی: زیباشناسی دین، پداگوژی هنر، تجربه زیسته، تربیت دینی، برنامه درسی پنهان، الهیات کاربردی

نویسندگان

زینب شریفی

کارشناسی