مدرسه از نگاه معلم؛ آنچه کمتر گفته شده است

مدرسه، به عنوان یک نهاد اجتماعی، غالبا از دریچه نگاه دانش آموزان، والدین یا سیاست گذاران مورد واکاوی قرار گرفته است. اما روایت «معلم»؛ بازیگر اصلی این صحنه که در خط مقدم تعاملات آموزشی قرار دارد، اغلب در پس پرده ای از کلیشه های رایج یا انتظارات بوروکراتیک پنهان مانده است. این مقاله با هدف واکاوی لایه های پنهان زیست جهان معلمان، به بررسی چالش ها، تعارضات درونی، فشار عاطفی و واقعیت های روزمره حرفه معلمی می پردازد که در گفتمان های رسمی کمتر به آن ها اشاره می شود. با اتکا به رویکرد پدیدارشناسی و جامعه شناسی آموزش، هشت محور اصلی شامل بار عاطفی نامرئی، استثمار بوروکراتیک، مدیریت صحنه کلاس، تغییرات پارادایم والدین، بحران معیشت و منزلت، دیکتاتوری استانداردسازی، فرسودگی شغلی خاموش و در نهایت معنایابی وجودی در تدریس مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که معلمی در ایران معاصر، نه یک شغل کارمندی ساده، بلکه نوعی « بندبازی میان رشته ای» است که نیازمند تاب آوری روانی بالا در برابر فشارهای ساختاری و فرهنگی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی زیست جهان معلم ، بار هیجانی تدریس ، بوروکراسی آموزشی ، فرسودگی شغلی ، رابطه معلم و والدین ، هویت حرفه ای ، استانداردسازی برنامه درسی.