تحلیل و مقایسه سبک های یادگیری دانش آموزان در نظام های آموزش سنتی و فعال

پژوهش حاضر با هدف تحلیل و مقایسه سبک های یادگیری دانش آموزان در دو نظام آموزش سنتی (معلم محور) و فعال (دانش آموز-محور) انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی از نوع سنتزپژوهی و با بهره گیری از تحلیل محتوای یافته های پژوهش های پیشین، به واکاوی تفاوت های بنیادین در ماهیت، تنوع و پیامدهای سبک های یادگیری در این دو نظام پرداخته است. یافته ها نشان می دهد نظام آموزش سنتی با تکیه بر روش های سخنرانی، حفظ و تکرار و انتقال یک سویه اطلاعات، عمدتا سبک های یادگیری شنیداری و دیداری منفعل را پرورش می دهد و دانش آموزان در آن به دریافت کنندگان صرف اطلاعات بدل می شوند . در مقابل، نظام آموزش فعال با به کارگیری راهبردهایی چون یادگیری اکتشافی، تجربی، مشارکتی، حل مسئله و پروژه محور، زمینه ساز تنوع و تکثر سبک های یادگیری (فعال، تجربی، لمسی، گروهی و مبتنی بر فناوری) می گردد . نتایج پژوهش های تجربی حاکی از آن است که دانش آموزان در محیط های فعال، علاوه بر درک مفهومی عمیق تر و یادگیری ماندگارتر، از مهارت های تفکر انتقادی، خلاقیت، خودکارآمدی و انگیزه تحصیلی بالاتری برخوردارند . همچنین یافته ها موید آن است که شکاف میان سبک های یادگیری دانش آموزان و روش های تدریس در نظام سنتی، عامل مهمی در افت تحصیلی و کاهش تعامل یادگیرندگان با فرآیند آموزش است. این پژوهش نتیجه می گیرد که گذار از نظام تک سبکی به نظام چندسبکی یادگیری مستلزم بازطراحی نقش معلم از انتقال دهنده به تسهیل گر، انعطاف پذیری برنامه های درسی و تجهیز مدارس به فناوری های تعاملی است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: سبک های یادگیری ، نظام آموزش سنتی ، نظام آموزش فعال ، یادگیری دانش آموز-محور ، تفکر انتقادی