بررسی رابطه بین خودکارآمدی و موفقیت تحصیلی در دانش آموزان دبیرستانی

این مقاله تحلیلی به بررسی عمیق رابطه میان مفهوم روان شناختی «خودکارآمدی» و «موفقیت تحصیلی» در دانش آموزان دوره متوسطه می پردازد. خودکارآمدی، که به باور فرد در توانایی اجرای موفقیت آمیز وظایف مورد نیاز برای دستیابی به نتایج مطلوب اشاره دارد، یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های عملکرد تحصیلی شناخته می شود. این تحقیق بر مبنای رویکردی تحلیلی و کاربردی، بدون استفاده از آمار و تحلیل های کمی، به تشریح ابعاد مختلف خودکارآمدی تحصیلی، نقش عوامل محیطی موثر مانند خانواده، مدرسه و معلم در شکل گیری آن، و پیامدهای عملی این باورها بر انگیزش و نتایج یادگیری دانش آموزان تمرکز می کند. هدف اصلی، ارائه چارچوبی مفهومی برای درک چگونگی تقویت خودکارآمدی به منظور ارتقای سطح موفقیت تحصیلی در این گروه سنی است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، موفقیت تحصیلی ، دانش آموزان دبیرستانی ، انگیزش درونی ، باورهای شناختی ، محیط یادگیری