هوش مصنوعی؛ تهدید خلاقیت دانش آموزان یا موتور الهام بخش یادگیری؟

ظهور ابزارهای پیشرفته هوش مصنوعی مولد در سال های اخیر، چشم انداز نظام های آموزشی در سراسر جهان را با تحولی بنیادین و البته چالش برانگیز مواجه کرده است. این مقاله به بررسی دوگانه مهم «تهدید» در برابر «فرصت» در مواجهه با هوش مصنوعی در مدارس و دانشگاه ها می پردازد. مسئله اصلی این پژوهش واکاوی این پرسش است که آیا دسترسی آسان به الگوریتم های تولید محتوا، منجر به تنبلی ذهنی و مرگ خلاقیت در دانش آموزان می شود و یا می تواند به عنوان یک دستیار هوشمند، افق های جدیدی از یادگیری شخصی سازی شده و ایده پردازی را بگشاید؟ در این راستا، با مرور ادبیات پژوهشی و نظرات متخصصان علوم تربیتی و تکنولوژی آموزشی در ایران، ابعاد روان شناختی، پداگوژیک و اخلاقی این فناوری مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی به خودی خود نه فرشته نجات است و نه دیو ویرانگر؛ بلکه نحوه تعامل، سیاست گذاری آموزشی و تغییر در شیوه های ارزشیابی است که ماهیت اثرگذاری آن را تعیین می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی:هوش مصنوعی در آموزش ، خلاقیت دانش آموزان ، یادگیری عمیق ، تکنولوژی آموزشی ، تفکر انتقادی ، چالش های اخلاقی هوش مصنوعی.