بررسی روش های نوین تدریس در دوره ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان حساس ترین ایستگاه تحصیلی، نقش بنیادینی در شکل گیری شخصیت علمی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. با تحولات سریع تکنولوژیک و تغییر نیازهای آموزشی در سده ی حاضر، روش های سنتی و معلم محور دیگر پاسخگوی ظرفیت های ذهنی نسل جدید نیستند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل روش های نوین تدریس در مقطع ابتدایی و تاثیر آن ها بر ارتقای سطح کیفی یادگیری است. در این مقاله، شیوه های کارآمدی همچون یادگیری معکوس (Flipped Classroom)، آموزش مبتنی بر بازی (Gamification)، یادگیری پروژه محور و استفاده از ابزارهای چندرسانه ای مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهند که به کارگیری این الگوهای فعال، علاوه بر تقویت روحیه پرسش گری و خلاقیت، باعث افزایش انگیزه درونی و پایداری آموخته ها در ذهن دانش آموزان می شود. در روش های نوین، نقش معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر و راهنما تغییر می یابد و دانش آموز به عنوان کنشگر اصلی در فرآیند یاددهی-ی یادگیری مشارکت می کند. همچنین، تلفیق فناوری اطلاعات و ارتباطات با محتوای درسی، محیط آموزشی را از حالت ایستا خارج کرده و فضایی پویا و جذاب برای رشد مهارت های حل مسئله فراهم می آورد. در نهایت، نتایج این مطالعه بر ضرورت توانمندسازی معلمان و تجهیز مدارس به زیرساخت های لازم برای پیاده سازی این الگوها تاکید دارد؛ چراکه تحول در نظام آموزشی بدون گذار از الگوهای سنتی به سمت روش های دانش آموزمحور و تعاملی امکان پذیر نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: روش های نوین تدریس ، دوره ابتدایی ، یادگیری فعال ، تکنولوژی آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، خلاقیت.