تدریس با دل، آموزش با عقل: سنتز عاطفه و شناخت در پداگوژی نوین

چکیدهدوگانه انگاری تاریخی میان «عقل» و «دل» در فرآیندهای تربیتی، همواره یکی از چالش های بنیادین فلسفه تعلیم و تربیت بوده است. رویکردهای سنتی اغلب بر انتقال دانش و پرورش قوای شناختی (آموزش با عقل) تمرکز داشته اند، در حالی که پارادایم های انسان گرایانه بر اهمیت عواطف، همدلی و ارتباطات انسانی (تدریس با دل) تاکید می ورزند. این مقاله با هدف تبیین ضرورت تلفیق این دو ساحت، به واکاوی مبانی عصب شناختی، روان شناختی و روش شناختی آموزش می پردازد. استدلال اصلی پژوهش حاضر این است که یادگیری عمیق و پایدار تنها زمانی رخ می دهد که مکانیسم های شناختی مغز با محرک های هیجانی و پیوندهای عاطفی هم راستا شوند. در این راستا، نقش هوش هیجانی معلم، امنیت روانی کلاس، استراتژی های فراشناختی و ارزشیابی های عقلانی در یک منظومه واحد بررسی می شوند. یافته ها نشان می دهد که «تدریس با دل» بستر لازم برای کارکرد بهینه «آموزش با عقل» را فراهم می آورد و این دو نه به عنوان قطب های متضاد، بلکه به عنوان دو بال ضروری برای پرواز سیمرغ دانش عمل می کنند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: پداگوژی کل نگر ، هوش هیجانی ، علوم شناختی ، رابطه معلم و دانش آموز ، برنامه درسی پنهان ، فراشناخت ، ارزشیابی آموزشی.