فرصت ها و محدودیت های به کارگیری هوش مصنوعی در آموزش مدرسه

پیشرفت های شتابان فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، افق های نوینی را در عرصه های مختلف از جمله آموزش و پرورش گشوده است. هدف این مقاله، بررسی نظام مند فرصت ها و محدودیت های به کارگیری هوش مصنوعی در آموزش مدرسه است. روش تحقیق حاضر، کیفی و از نوع تحلیلی-مروری است که با مطالعه اسناد معتبر علمی و پژوهش های انجام شده در این حوزه، به تحلیل ابعاد مختلف موضوع می پردازد. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی با قابلیت هایی چون شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد فوری، توسعه محتوای تطبیقی، و کمک به مدیریت فرآیندهای آموزشی، فرصت های ارزشمندی را در حوزه های آموزشی، تربیتی و مدیریتی ایجاد کرده است. با این حال، به کارگیری آن در محیط مدرسه با محدودیت ها و چالش های جدی نیز مواجه است که از آن جمله می توان به نگرانی های اخلاقی (مانند سوگیری الگوریتمی و حریم خصوصی)، شکاف دیجیتالی، نیاز به زیرساخت های فنی و انسانی، و کاهش احتمالی تعاملات انسانی موثر اشاره کرد. این مقاله نتیجه می گیرد که بهره گیری موثر و مسئولانه از هوش مصنوعی در آموزش مدرسه، مستلزم تدوین سیاست گذاری های روشن، سرمایه گذاری در توسعه حرفه ای معلمان، رفع نابرابری های زیرساختی، و طراحی چارچوب های اخلاقی محکم است. در این مسیر، نقش معلم به عنوان راهبر و تسهیل گر یادگیری، بیش از گذشته حیاتی می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش مدرسه ، شخصی سازی یادگیری ، اخلاق در هوش مصنوعی ، فناوری آموزشی ، نقش معلم ، سیاست گذاری آموزشی.