زیرساختی و فرهنگی/

ظهور فناوری های نوین و به ویژه هوش مصنوعی (AI)، ساختارهای سنتی آموزش و پرورش را با چالش ها و فرصت های بی نظیری مواجه کرده است. روش های تدریس که قرن ها بر پایه انتقال یک سویه دانش از معلم به دانش آموز استوار بود، اکنون به واسطه الگوریتم های هوشمند، یادگیری ماشین و پردازش زبان طبیعی، به سمت سیستم های تعاملی، شخصی سازی شده و داده محور حرکت می کنند. این مقاله به بررسی عمیق نقش هوش مصنوعی در بازطراحی متدولوژی های آموزشی می پردازد. با تحلیل کارکردهای AI در شخصی سازی محتوا، سنجش هوشمند، و توانمندسازی معلمان، استدلال می شود که هوش مصنوعی نه جایگزین معلم، بلکه به عنوان یک “همیار شناختی” عمل می کند. همچنین چالش های اخلاقی، پیاده سازی این فناوری در ایران مورد واکاوی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که تلفیق هوش مصنوعی با علوم تربیتی می تواند منجر به عدالت آموزشی و افزایش بهره وری یادگیری شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی:هوش مصنوعی ، روش های نوین تدریس ، یادگیری شخصی سازی شده ، سنجش هوشمند ، تکنولوژی آموزشی ، داده کاوی آموزشی ، تعامل انسان و ماشین ، عدالت آموزشی ، تحول دیجیتال.