یادگیری موقعیتی/

نظام های آموزشی مدرن، علی رغم پیشرفت های تکنولوژیک، همچنان با چالشی بنیادین دست وپنجه نرم می کنند: گسست میان «محتوای آموزشی» و «واقعیت های زندگی». این مقاله با رویکردی انتقادی و تحلیلی، به بررسی ضرورت گذار از آموزش حافظه محور و متن بنیاد به سوی پارادایم «آموزش برای زندگی» می پردازد. در این نوشتار، استدلال می شود که کلاس درس نباید جزیره ای جدا افتاده از جامعه باشد، بلکه باید به مثابه آزمایشگاهی برای زیستن عمل کند. با واکاوی مفاهیمی چون یادگیری موقعیتی، برنامه درسی پنهان، توسعه مهارت های نرم و ارزشیابی اصیل، نشان داده می شود که چگونه می توان دیوارهای مدرسه را به نفع تجربه های غنی و معنادار فروریخت. هدف نهایی این مقاله، ترسیم نقشه ای برای تبدیل مدارس به کانون های جوشان حیات اجتماعی است، جایی که دانش آموزان نه برای آزمون های استاندارد، بلکه برای مواجهه با پیچیدگی های جهان واقعی آماده می شوند.