«ابتلائات رشددهنده»/

کاربرد معنا درمانی (Logotherapy) با رویکرد قرآنی در کلاس درس؛ راهکارهای مقابله با «پوچ گرایی» و «بی انگیزگی» در دانش آموزان نوجوان لیسانس الهیات و معارف سمت معاون پرورشیچکیدهبحران معنا، بی انگیزگی تحصیلی و گرایش به پوچ گرایی (نیهیلیسم) از چالش های اساسی نظام آموزشی در مواجهه با نسل نوجوان است. پژوهش حاضر با هدف تبیین و تلفیق مولفه های «معنا درمانی» ویکتور فرانکل با آموزه های «انسان شناسی قرآنی»، به دنبال ارائه راهکارهای عملی برای دبیران الهیات و مربیان پرورشی است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی نشان می دهد که «خلا وجودی» مورد اشاره در روان شناسی، همپوشانی معناداری با مفهوم «غفلت از غایت خلقت» در ادبیات قرآنی دارد. یافته ها حاکی از آن است که گذار از آموزش های حافظه محور به «پداگوژی معناگرا»، استفاده از تکنیک های «برگردان توجه» و «قصد متضاد» با صبغه دینی، و بازتعریف رنج های دوران بلوغ به مثابه ، می تواند تاب آوری روانی دانش آموزان را ارتقا دهد. مقاله حاضر الگویی را پیشنهاد می دهد که در آن کلاس درس الهیات، نه تنها محلی برای انتقال داده های فقهی، بلکه بستری برای «کشف معنا» و درمانگری وجودی بر اساس فطرت الهی باشد.واژگان کلیدی: معنا درمانی، قرآن کریم، تربیت اسلامی، پوچ گرایی، نوجوان، سلامت روان، روش تدریس.مقدمه و بیان مسئله: بحران هویت و خلا وجودی در مدارس امروزدر هزاره سوم، نظام های آموزشی با پدیده ای پیچیده و چندوجهی به نام «بحران معنا» در میان دانش آموزان مواجه هستند. نوجوانی که به طور سنتی