آموزش هوشمند و نقش آن در تحول نظام تعلیم و تربیت

در عصر حاضر که به عنوان عصر اطلاعات و دانایی محوری شناخته می شود، نظام های آموزشی سنتی دیگر قادر به پاسخگویی به نیازهای پیچیده و متغیر جوامع بشری نیستند. ظهور فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی (ICT) و ادغام آن در فرآیندهای یاددهی-یادگیری، مفهوم جدیدی تحت عنوان «آموزش هوشمند» یا «مدارس هوشمند» را پدید آورده است. این مقاله با هدف بررسی نقش آموزش هوشمند در تحول بنیادین نظام تعلیم و تربیت نگاشته شده است. در این پژوهش، ضمن تبیین مفاهیم پایه و زیرساخت های مورد نیاز، به بررسی تغییر پارادایم از آموزش حافظه محور به آموزش پژوهش محور و خلاق پرداخته می شود. یافته های این مقاله نشان می دهد که هوشمندسازی مدارس تنها به معنای تجهیز سخت افزاری نیست، بلکه نیازمند تغییر در روش های تدریس، محتوای آموزشی، نقش معلمان و دانش آموزان و همچنین ساختار مدیریتی مدارس است. آموزش هوشمند با فراهم کردن محیطی تعاملی، شخصی سازی شده و منعطف، زمینه را برای شکوفایی استعدادهای فردی، افزایش انگیزه تحصیلی و تربیت شهروندانی خلاق و کارآفرین فراهم می آورد. همچنین چالش های موجود در مسیر این تحول، از جمله نابرابری دیجیتال، مقاومت در برابر تغییر و نیاز به بازآموزی نیروی انسانی مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:آموزش هوشمند ، تحول بنیادین ، فناوری اطلاعات و ارتباطی ، یادگیری الکترونیکی ، مدارس هوشمند ، روش تدریس نوین ، سواد دیجیتال ، مدیریت آموزشی.