زیباشناسی دین و پداگوژی هنر؛ راهکارهای گذار از «آموزش متن محور» به «تجربه زیسته دینی» در فعالیت های پرورشی و کلاس الهیات

نظام آموزش دینی در مدارس ایران عمدتا بر پارادایم «متن محوری» و انتقال گزاره های شناختی استوار است؛ رویکردی که اگرچه دانش دینی را منتقل می کند، اما لزوما به «تجربه دینی» و درونی سازی ارزش ها منجر نمی شود. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش «پداگوژی هنر» و «زیباشناسی» در تعمیق باورهای دینی، به دنبال ارائه راهکارهایی برای گذار از حافظه محوری به تجربه محوری در کلاس های الهیات و فعالیت های پرورشی است. با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مبانی پدیدارشناسی دین، این مقاله استدلال می کند که دین و هنر خاستگاه مشترکی در «فطرت» و «عالم خیال» دارند و جدایی این دو، عامل اصلی دافعه های تربیتی است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از ظرفیت های دراماتیک قصه های قرآنی، معماری و فضاسازی معنوی مدرسه (برنامه درسی پنهان)، و استفاده از زبان استعاره و نماد در تدریس، می تواند «امر قدسی» را برای دانش آموز ملموس و «زیست نی» کند. در نهایت، مدل پیشنهادی مقاله، معلم الهیات و معاون پرورشی را نه به عنوان «ناظم» یا «مدرس»، بلکه به مثابه «کیوریتور» (Curator) یا «معمار تجربه معنوی» بازتعریف می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: زیباشناسی دین ، پداگوژی هنر ، تجربه زیسته ، تربیت دینی ، برنامه درسی پنهان ، الهیات کاربردی.