کاربست رویکردهای تلفیقی برنامه درسی در تقویت یادگیری معنادار دانش آموزان ابتدایی

هدف مقاله حاضر تبیین نقش و کاربست رویکردهای تلفیقی برنامه درسی در تقویت یادگیری معنادار دانش آموزان دوره ابتدایی است. با توجه به چالش های موجود در برنامه های درسی موضوع محور و غلبه یادگیری سطحی، این مقاله می کوشد نشان دهد که چگونه تلفیق هدفمند محتوا، فعالیت ها و تجارب یادگیری می تواند به شکل گیری درک عمیق تر، پیوسته تر و پایدارتر از مفاهیم درسی بینجامد. روش تحقیق مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی انجام شده است. در این راستا، ابتدا مبانی نظری یادگیری معنادار و اصول برنامه درسی تلفیقی تحلیل شده و سپس الگوها و سطوح مختلف تلفیق در آموزش ابتدایی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که رویکردهای تلفیقی با ایجاد ارتباط معنادار میان مفاهیم درسی، توجه به پیش دانسته های دانش آموزان، و بهره گیری از موقعیت های واقعی و مسئله محور، زمینه افزایش انگیزش، درگیری شناختی و انتقال یادگیری را فراهم می کنند. همچنین اجرای این رویکردها موجب تقویت مهارت های تفکر، حل مسئله و یادگیری پایدار در دانش آموزان می شود. یافته ها حاکی از آن است که موفقیت برنامه درسی تلفیقی مستلزم توانمندسازی معلمان، انعطاف در طراحی محتوا و همسویی نظام ارزشیابی با اهداف یادگیری معنادار است. در مجموع، رویکردهای تلفیقی می توانند به عنوان راهبردی اثربخش در تحول آموزش ابتدایی و ارتقای کیفیت یادگیری مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی تلفیقی ، یادگیری معنادار ، آموزش ابتدایی ، طراحی برنامه درسی ، روش های تدریس