جایگاه ارزشیابی توصیفی در بهبود فرآیند یاددهی یادگیری در کلاس های ابتدایی

ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از رویکردهای نوین و کیفی در نظام آموزش ابتدایی، با هدف بهبود فرایند یاددهی یادگیری و جایگزینی تدریجی ارزشیابی نمره محور مطرح شده است. این مقاله با تمرکز بر تبیین جایگاه و کارکردهای ارزشیابی توصیفی، درصدد بررسی نقش آن در ارتقای کیفیت آموزش، رشد همه جانبه دانش آموزان و بهبود تعاملات آموزشی در کلاس های ابتدایی است. هدف اصلی پژوهش، تحلیل ابعاد مختلف ارزشیابی توصیفی و تبیین تاثیر آن بر فرایندهای آموزشی، انگیزش یادگیرندگان و اصلاح شیوه های تدریس معلمان می باشد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات و منابع علمی معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل اسناد، پژوهش های پیشین و متون تخصصی حوزه ارزشیابی آموزشی گردآوری و به صورت نظام مند مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که ارزشیابی توصیفی با تاکید بر فرایند یادگیری، بازخورد کیفی و توجه به تفاوت های فردی، نقش موثری در کاهش اضطراب آموزشی، افزایش انگیزش درونی، تقویت اعتمادبه نفس و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. همچنین این رویکرد زمینه ساز اصلاح و انعطاف پذیری در روش های تدریس معلمان و ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی می شود. یافته ها حاکی از آن است که اجرای هدفمند و اصولی ارزشیابی توصیفی می تواند به عنوان ابزاری کارآمد در جهت تحقق اهداف تربیتی دوره ابتدایی و بهبود مستمر فرایند یاددهی یادگیری مورد توجه برنامه ریزان و مجریان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، آموزش ابتدایی ، یاددهی یادگیری ، بازخورد کیفی ، پیشرفت تحصیلی