الگوی مدیریت آموزشی انعطاف پذیر در مدارس عشایری

این مقاله با هدف ارائه یک الگوی جامع برای مدیریت آموزشی انعطاف پذیر در مدارس عشایری تدوین شده است. مدارس عشایری به دلیل ماهیت سیار بودن جامعه هدف، ویژگی های منحصر به فرد فرهنگی، و محدودیت های زیرساختی، نیازمند رویکردهای مدیریتی متمایزی نسبت به مدارس شهری و روستایی ثابت هستند. پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و با استفاده از روش ترکیبی کتابخانه ای و تحلیلی-توصیفی، به بررسی مبانی نظری مدیریت انعطاف پذیر، شناسایی ویژگی ها و مولفه های اصلی این نوع مدیریت در بستر مدارس عشایری، و ارائه یک مدل کاربردی می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که مدیریت آموزشی انعطاف پذیر در این مدارس باید بر مولفه هایی چون برنامه ریزی منعطف زمانی و مکانی، استفاده از فناوری های نوین برای تداوم آموزش، توسعه شایستگی های مدیران و معلمان در شرایط عدم قطعیت، و تقویت مشارکت جامعه محلی استوار باشد. چارچوب مفهومی پیشنهادی شامل سه سطح کلان (سیاست گذاری)، میانی (ساختاری و عملیاتی) و خرد (فردی و کلاسی) است که بر سازگاری مستمر با تغییرات محیطی تاکید دارد. این الگو، راهکارهایی عملی برای غلبه بر چالش هایی نظیر پراکندگی جغرافیایی، تغییر مداوم دانش آموزان، و کمبود منابع ارائه می دهد و می تواند به ارتقاء کیفیت و عدالت آموزشی در جوامع عشایری کمک نماید.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، انعطاف پذیری ، مدارس عشایری ، برنامه ریزی درسی منعطف ، توسعه سازمانی.