مطالعه ساختارهای گفتمانی شعرمعاصرایران باتکیه برنظریه های مدرن ادبی

پژوهش حاضر به مطالعه ساختارهای گفتمانی شعر معاصر ایران با تکیه بر نظریه های مدرن ادبی می پردازد و می کوشد چگونگی شکل گیری معنا، بازنمایی هویت، و بازتولید یا چالش روابط قدرت را در متن شعر معاصر بررسی کند. مسئله اصلی پژوهش، تبیین نقش زبان و سازوکارهای گفتمانی در تولید معنا و جهت دهی به تجربه زیباشناختی و اجتماعی شعر معاصر است. هدف پژوهش، شناسایی مولفه های زبانی، بلاغی و مفهومی موثر در شکل گیری گفتمان های مسلط و رقیب در شعر معاصر ایران و تحلیل نسبت آن ها با زمینه های تاریخی، اجتماعی و فرهنگی است. روش تحقیق به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر انجام شده است. در این چارچوب، متون منتخب از شعر معاصر با رویکرد تحلیل گفتمان و بهره گیری از دستاوردهای نظریه های مدرن ادبی مورد خوانش انتقادی قرار گرفته اند تا الگوهای معنایی، چندصدایی، ابهام، و شیوه های بازنمایی واقعیت اجتماعی در آن ها آشکار شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که شعر معاصر ایران عرصه تلاقی گفتمان های متنوعی چون فردیت، اعتراض اجتماعی، بازخوانی سنت و مواجهه با مدرنیته است و زبان شعری به عنوان کنشی گفتمانی، نقشی فعال در نقد وضعیت موجود و بازتعریف افق های معنایی ایفا می کند. همچنین نتایج حاکی از آن است که نظریه های مدرن ادبی، امکان خوانشی ژرف تر و نظام مندتر از شعر معاصر را فراهم می سازند و به درک پویایی های معنایی و ایدئولوژیک متن کمک می کنند.

کلیدواژه ها:

شعر معاصر ایران ، تحلیل گفتمان ، نظریه های مدرن ادبی ، زبان شعری ، ساختار معنا