تاثیر تدریس میدانی و آزمایشگاهی بر رشد اعتماد به نفس و کاهش استرس دانش آموزان

تحولات آموزشی در دهه های اخیر، ضرورت توجه به شیوه های نوین یادگیری و تاثیر آن ها بر ابعاد روان شناختی دانش آموزان را افزایش داده است. یکی از چالش های اساسی در فرآیند آموزش، کاهش اعتماد به نفس و افزایش استرس دانش آموزان است که می تواند عملکرد تحصیلی و انگیزه یادگیری آن ها را تحت تاثیر قرار دهد. تدریس میدانی و آزمایشگاهی به عنوان روش های فعال یادگیری، فرصتی برای تجربه عملی، تعامل مستقیم با محیط و تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان فراهم می کنند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تدریس میدانی و آزمایشگاهی بر رشد اعتماد به نفس و کاهش استرس دانش آموزان انجام شد. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه یکی از مدارس شهر تهران بود و نمونه ای شامل ۶۰ دانش آموز به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد اعتماد به نفس روزنبرگ و مقیاس استرس دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های تحلیل واریانس و تی مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تدریس میدانی و آزمایشگاهی به طور معناداری اعتماد به نفس دانش آموزان را افزایش داده و سطح استرس آن ها را کاهش داده است. یافته ها حاکی از آن است که استفاده از روش های فعال یادگیری می تواند جایگاه مهمی در بهبود سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان داشته باشد.واژگان کلیدی :تدریس میدانی، تدریس آزمایشگاهی، اعتماد به نفس، استرس، دانش آموزان، یادگیری فعال