چگونگی تاثیر روش های غیرمستقیم معلم بر کاهش سکوت انتخابی در دانش آموزان پایه چهارم

سکوت انتخابی به عنوان یکی از اختلال های اضطرابی دوران کودکی، با ناتوانی مستمر کودک در صحبت کردن در موقعیت های اجتماعی خاص، علی رغم توانایی گفتاری در محیط های آشنا، شناخته می شود و می تواند پیامدهای تحصیلی، عاطفی و اجتماعی گسترده ای برای دانش آموزان دوره ابتدایی به همراه داشته باشد. در پایه چهارم ابتدایی، که تعاملات کلاسی، پاسخ گویی شفاهی و مشارکت گروهی نقش مهمی در فرایند یادگیری ایفا می کند، تداوم سکوت انتخابی می تواند موجب کاهش اعتمادبه نفس، افت مشارکت آموزشی و شکل گیری انزوای اجتماعی شود. پژوهش حاضر با هدف تبیین چگونگی تاثیر روش های غیرمستقیم معلم بر کاهش سکوت انتخابی در دانش آموزان پایه چهارم انجام شده است. روش های غیرمستقیم شامل ایجاد محیط امن عاطفی، کاهش فشار مستقیم برای پاسخ گویی، استفاده از فعالیت های گروهی تدریجی، تقویت های غیرکلامی، ارتباط تدریجی و طراحی موقعیت های کم تنش برای ابراز وجود است. یافته های نظری و تجربی نشان می دهد که رویکردهای حمایتی و غیرمستقیم، با کاهش سطح اضطراب عملکردی و تقویت احساس امنیت روانی، زمینه مشارکت تدریجی دانش آموزان را فراهم می آورد. همچنین، تعامل همدلانه معلم، همکاری با خانواده و استفاده از راهبردهای تدریجی مواجهه، در کاهش شدت سکوت انتخابی نقش موثری دارد. کلمات کلیدی:سکوت انتخابی، روش های غیرمستقیم تدریس، اضطراب اجتماعی، مشارکت کلاسی، امنیت روانی، دانش آموزان ابتدایی